sino nga ba talaga ako. kung sa part ng finding myself, nawawala pa rin ako. kung idedefine ko ang sarili ko sa mga salita. kaya pa naman kahit papaano.
isa akong hopeless romantic, hindi alam ng ibang tao yan, at sa tingin ko malabo ding makita ng mga tao sa paligid ko iyan. hindi naman ako matalinong tao, matalinaw at times pero hindi naman lagi. kahit papaano meron parin naman akong mga pinanghahawakang mga virtues na tinutupad ko sa abot ng aking makakaya. mahirap pero eto ako ngayon. sa status ko ngayn, hindi ko sasabihing nadadalian, komportable at masaya ako. seryoso, nahihirapan ako sa status ko ngayon. nakakaiyak pero hindi ako makaiyak, grabehan. nandun na ako sa part na titiklop na ako dahil hindi nga ganun kadali. nakakatae na hindi mo malaman pero kailangan mo paring maglakad papunta sa kung saan ka dadalhin ng hangin, go with the flow.
nagtatago ako sa blogger for a simple reason, tinataguan ko yung mga may kilala sa akin, nakakaasar minsan kapag ginagawa mo yung gusto mo, nag eexpress ka kaso wala ka namang makuhang simpathy galing dun. panlalait lang. hindi ko namang sinasabi na talagang nilalait ako pero nababansagan na akong "emo" dahil sa pag eexpress ko. una, hindi ko kinoconsider na ganun ako at magandang masabihan ako ng ganun... hindi ko alam....
dito naman, hindi ko alam kung magkakaroon ng simpathy, hindi ko alam kung may makikinig. pero bahala na. mabuti na ung ganito na hindi ako kilala dito. well.
hindi ko sususbukan na maghanap ng simpathy pero tuloy tuloy kong gagawin ito dahil ito lang ang simple debriefing ng isang taong gulo na sa buhay pero lumalaban kahit papaano.
1 comment:
Dude...
e kilala kita panu ba yan.. d ka namakakapagtago? piz... napadaan lang sa blogger mo...
~izja
Post a Comment